In mijn werk, maar ook privé heb ik vrij veel te maken met mensen die ouder, zwakker en hulpbehoevender worden. De recente discussie over de eventuele waarde van zulke mensen raakt me dan ook diep. Is het terecht dat ze weg worden gezet als dor hout?

Dementie maakt achterdochtig. Je weet nooit wanneer er een gat is geslagen in je geheugen, je woordenschat, je evenwicht. Of je rare vragen stelt, in herhaling vervalt of out of the blue onderuit gaat. Dus ja, dat maakt het ook makkelijker voor anderen om misbruik van jouw zwaktes te maken.

Dementie maakt ook milder – lukt het ondanks de aandoening toch om iets beter te begrijpen of duidelijk te maken? Is er even een echte connectie? Dat is niet meer vanzelfsprekend dus je waardeert het veel meer.

Mijn vader heeft een hersenaandoening waardoor zijn brein langzaam maar zeker steeds verder wordt weggedrukt. Je ziet het op de scans, er ontstaat steeds meer ruimte onder zijn schedeldak. Het begon met vallen van zijn fiets en constante ‘zeeziekte’. Bij een man die altijd actief was en een fanatiek sporter. Langzaam en soms ineens heel veel sneller gaat hij achteruit. Momenteel kan hij niks meer zonder rolstoel, en in bed omdraaien wordt steeds lastiger. Woorden ontschieten hem steeds vaker. Lang wist hij dit te verbloemen, maar dat lukt steeds minder. Soms vraagt hij 2x in 10 minuten wie van de buurtzorg die avond langs zal komen. Is verbaasd als je je jas pakt om een visje te gaan halen, waar hij net zelf om vroeg.

Om dan ineens, naar aanleiding van een tv-flard of een opmerking, een messcherpe analyse te geven van de stand van zaken in de wereld en wat dat betekent voor mensen persoonlijk.

Hij was altijd veel de hort op en veeleisend, zowel voor zichzelf als voor anderen. Moeheid, behoefte aan rust en stilte en zeker introvertie, daar begreep hij heel weinig van. En nog altijd is het hem als rasechte extrovert vooral een raadsel. Maar dankzij zijn eigen ziekteproces krijgt hij er wel iets meer inzicht in. Nu is hij degeen die thuisblijft, en begint beter te beseffen wat zijn vroegere uithuizigheid betekende: dat hij bepaalde dingen miste, en ook dat hij soms werd gemist.

Nu ziet hij de wereld alsnog van de andere kant, die van de thuisblijvers. Mensen komen langs en gaan ook weer, zij nemen verhalen mee en hij heeft daar geen avonturen meer tegenover staan. Dat vraagt om andere gesprekken, het roept andere gedachtes en ervaringen op. Het maakt hem op een bepaalde manier milder, het heeft ondanks alle narigheid zijn leven ook verrijkt.

Ja, hij takelt af. Hij is al verschillende drempels overgegaan waarvan hij vroeger zou zeggen. ‘als het zover komt, doe mij dan maar een spuitje, dan hoeft het voor mij echt niet meer.’ En toch blijft zijn leven waarde houden zowel voor hem als voor de mensen om hem heen. Blijft hij zich ontwikkelen, blijft hij groeien, meer inzichten opdoen. Hij was een man van actie en verantwoordelijkheden dragen. Nu is dat anders. Hij is. En dat is nog altijd waardevol. Dat is waarom we geboren worden, dat is een belangrijke bijdrage aan het leven van anderen. #geendorhout

I give you clarity when in doubt. Help you find the vision, the words and the steps you have to take. Shed Moonlight on the pearls that you are meant to bring into this world. You will feel truly heard and seen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *