Toon jij echt leiderschap, of blijft het bij een mooie maar lege facade?

Er waart een virus wat inmiddels voor een wereldwijde economische dip heeft gezorgd.

Veel mensen zijn bang. Voor het verlies van hun baan, of de gezondheid van henzelf of hun naasten. Boos. Dat dit ons zomaar overkomt, of om de maatregelen waarmee ze het niet eens zijn. Veel mensen kunnen niet goed omgaan met de plotselinge en soms hevige veranderingen. Dat zijn we als Nederlanders ook niet gewend natuurlijk.

In ieder mens strijden het individu en het groepswezen om voorrang. In veel culturen staat de groep, het gezin, de familie, de gemeenschap centraal. Alle beslissingen die genomen worden, keuzes die je je maar kunt voorstellen, zijn dienstbaar aan wat de gemeenschap nodig heeft en belangrijk acht. In het Westen is het individu steeds meer op de voorgrond getreden. Wat IK wil is het allerbelangrijkste. Je stapt niet automatisch in het familiebedrijf, nee, want dat gaat ten koste van je zelfontplooiing.

Dat heeft mooie kanten, zeker. Je hoeft niet automatisch mee te gaan in de dromen en gewoontes van je ouders, en kunt je eigen plan trekken. En soms is dat maar beter ook. Maar het heeft ook tot gevolg dat iedereen nu op een eigen eilandje woont. We wonen ruim, maar als je niet met een gezin woont, dan woon je ook alleen.

Voor mijn werk kom ik veel bij mensen over de vloer, en veel rijtjeshuizen of groter zelfs worden bewoond door 1 of 2 mensen. Dat beeld van al die eenlingen in een zelfgekozen kooi, luxe en rustig maar ook eenzaam, is me al een paar jaar op het netvlies gebrandt. Covid heeft de consequenties van die manier van leven versterkt.

Er wordt minder uitgegaan, we bezoeken elkaar minder, iedereen trekt zich terug achter de eigen muren. En daar zitten we dan. Elk in ons eigen huis. Je kunt je boodschappen laten bezorgen, boeken en kleding online bestellen. Behalve de pakketleverancier hoef je niemand te spreken als je dat niet wilt. Mocht je dat wel willen, dan is de barriere best groot. Toen we kleiner woonden en dichter op elkaar, liep je elkaar letterlijk tegen het lijf. Met een paar zinnetjes of zelfs maar een blik check je hoe het gaat met de ander. Hulp kun je makkelijker aanbieden en vragen. Je hoeft er niet voor naar buiten, je eigen tuinhek uit om bij de buren aan te bellen. Want wanneer is hulp zo dringend dat je die stap ervoor gaat zetten? Hoe merk je nu nog of de buurman nog wel goed eet, of de buurvrouw niet lekker is? Als iemand je een kom soep in je handen duwt met een ‘ja ik had teveel gemaakt’ dan aanvaardt dat een stuk makkelijker dan wanneer de buurjongen aanbelt met de vraag of hij boodschappen voor je moet halen. Toch?

Sociale structuren brokkelen af, nieuwe mogelijkheden dienen zich aan

Omdat er minder mag en kan, brokkelen sociale structuren af. Mensen die elkaar altijd ontmoetten bij de tennis, in het cafe of om een praalwagen te bouwen, zien elkaar nu al maanden niet meer zo vanzelfsprekend en regelmatig. Ik zag een man op tv, die net had gehoord dat het carnaval 2021 niet doorgaat. Ze blijven toch bouwen aan de praalwagen, omdat hij voelde dat anders die sociale structuur voorgoed zou verdwijnen. Zoiets vind ik mooi en hartverscheurend tegelijkertijd.

Het roept ook vragen op. Wat vinden we belangrijk genoeg om mee te nemen de toekomst in? Straks is het virus onder controle, en gaan we weer voluit leven. Hoe willen we dat dat eruit gaat zien? Welke zaken en gewoontes laten we liever achter?

Iets van de rust van de lockdown zou ik bijvoorbeeld graag behouden. Die kraakheldere blauwe luchten in april, fantastisch was dat. We hebben bewezen dat economische groei helemaal geen wet van Meden en Perzen is; als het moet, stopt alles in één keer. Dat heeft gevolgen, natuurlijk. Maar het kán. Die eeuwige drukte is veel meer een keuze dan we beseften. We kunnen dus ook kiezen voor iets anders.

Echt leiderschap: de teugels in eigen handen.

Voor mij betekent leiderschap, dat ik ervoor kies om dáárover na te denken. Over hoe ik wil leven. Welke normen en waarden mijn beslissingen bepalen. En ik hoop, dat andere mensen ook daarover nadenken. Vormgeven hoe ze hun leven willen leiden als de hijgerige economie niet alles bepalend is.

Mijn gedachten over dat alternatief vormen de basis van mijn blogs, mijn posts, mijn plaatjes. De citaten die ik deel. Het zijn geen loze aansporingen, ze kloppen met wie ik ben, met wie ik wil zijn, met wat ik belangrijk vind. De struggle zit er heus nog wel, de stroom van boosheid en angst en frustratie om ons heen is enorm sterk, het is heel gemakkelijk om daardoor opgeslorpt te worden. Voor je het weet ben je alweer in een oeverloze discussie belandt met iemand die jij nooit zal overtuigen en vice versa. Het enige effect is hogere bloeddruk, er wordt niets constructiefs opgebouwd.

Beginnen vanuit mijn eigen bubbel

Daarom kies ik ervoor om mijn dag te beginnen vanuit mijn eigen bubbel. Ik loop rond, ik drink koffie, ik schrijf. En pas daarna stap ik de buitenwereld in. Eerst zet ik neer wat belangrijk is voor mij, en van daaruit zoek ik contact. Niet andersom. Dan benoem ik wat ik belangrijk vindt, niet alleen reactief en gebaseerd op vluchtige berichten op social media, maar vooral vanuit mezelf, en vanuit goede geestelijke voeding. Documentaires, boeken, kunst. Dingen waarvoor je de tijd moet nemen om ze te nuttigen, en om ze te verwerken.

Zo is het individualisme ook bedoeld, bedacht ik me laatst. Als iedereen vooral bezig is met bouwen en connecten vanuit hun eigen aard en belangstelling, dan bouw je krachtige, blijvende gemeenschappen. Harmonieus. Omdat je dan niet iets neerzet tegen iets of iemand anders, maar voor jezelf.

Ik wil ook niet meer terug naar de situatie waarin de gemeenschap geen enkele ruimte laat voor het individu. Iets met kind en badwater! Wel mag  van mij het hedonistische, het egocentrische, het ‘IK wil’ evolueren naar een meer empatisch individualisme. Het zou mooi zijn als we allemaal echt volwassen zouden worden, en vanuit een gezonde eigenwaarde, een gelijkwaardige verbintenis met elkaar aan konden gaan.

Van ‘IK wil’ naar ‘wat kan ik bijdragen?’

Van reageren naar creeeren.

Van het najagen van geluk en pleziertjes, naar een betekenisvol bestaan.

Nieuwe Maan: vanuit de stilte bouwen op jouw eigen voorwaarden

Over een paar dagen is het alweer nieuwe Maan, de tijd om de stilte op te zoeken. Je onder te dompelen in het duister, en van daaruit intenties neer te zetten. Waaraan besteed jij de komende tijd je energie? Waar mag je meer van, wat mag er minder? Wat vraagt je aandacht?

Ik nodig je uit om deze nieuwe Maan wat ruimte te nemen om na te denken over hoe jij wilt dat de wereld eruit gaat zien. Welke sociale structuren wil je behouden, welke ben je liever kwijt, hoe ga je graag nieuwe connecties aan? Waarvan mag er meer in de wereld? En hoe kun jij zo direct de eerste stappen zetten om dat ook echt voor elkaar te krijgen? Zonder een ander te vertellen wat hij of zij moet doen, zonder tegen andermans’ bouwwerken aan te schoppen. Gewoon, iets neerzetten.

Hoe maak jij heel concreet de wereld een stukje mooier?

Laat het weten. Geef een reactie, schrijf zelf een post, praat over je wensen, je dromen, je verlangens. En maak ze daarmee tot realiteit!

I give you clarity when in doubt. Help you find the vision, the words and the steps you have to take. Shed Moonlight on the pearls that you are meant to bring into this world. You will feel truly heard and seen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *