Zeeschuim. We vragen ons allemaal weleens af wat dat precies is. Ontstaat het door de golfslag? Of spoelt het aan uit het riool van dat schip daar aan de horizon…? Iewwwww! Gelukkig zijn er elegantere verklaringen.

Vooral aan het einde van de zomer zie je het veel, zeeschuim. Bloeiende zeealg is het dan. Met zeevonk als het spectaculairste zusje! Biologie is zo’n mooi vak, ik lees er graag over en ben dol op documentaires over de natuur en hoe alles zich voegt en ontwikkelt. Heel inspirerend!

De mythologie biedt, zo mogelijk nog spannender verklaringen, die de verbeelding flink op gang brengen. De Grieken zagen zeeschuim als de geboorte’plek’ van Aphrodite, godin van de liefde. Haar naam betekent letterlijk ‘uit schuim geboren’. Ze rees eruit op.

Dat zit zo.

Het bekendste attribuut van Aphrodite is misschien wel haar spiegel.

Uranus is de vader van Aphrodite en nog veel meer kinderen. Hij wordt ontmand door zijn jongste zoon Cronus, in opdracht van zijn moeder Gaea, de echtgenote van Uranus. Cronus werpt het afgesneden lid in zee. Dat blijft lang dobberen, en er vormt zich helder wit schuim rond het lichaamsdeel. De winden verspreiden dit schuim en erbinnen groeit een prachtige godin: Aphrodite. Aan de kust van Cyprus stapt zij uit het schuim aan land. Nog altijd dansen vrouwen daar om haar te eren.

Een van de bekendste attributen (voorwerpen waaraan je herkent wie er is afgebeeld) van Aphrodite is haar spiegel. Dat wordt vaak weggezet als ijdelheid, maar die verklaring is mij te simpel. Iemand een spiegel voorhouden, jezelf in de spiegel kunnen en durven kijken… Wie echt in de spiegel durft te kijken, ongeacht wat daarin te zien valt, doet veel inzicht op. Vooral in zichzelf. Van die wijsheid hebben we te weinig in onze tijd, en we hebben er ook niet de waardering voor die het verdient. We zoeken het te vaak buiten onszelf en in uiterlijkheden.

Daarom mijn oproep, elke donkere Maan opnieuw, om even naar binnen te keren. De inzichten die je daar opdoet, de verbinding die je daar vindt, de versteviging van je wortels op dat moment. Zo waardevol, zo nodig ook vooral.

Angst maakt dat je om je heen kijkt, alert op mogelijk gevaar. Daarmee verlies je makkelijk de connectie met jezelf, waardoor op den duur al je creativiteit opdroogt. Je voedt dan de bron niet meer.

Liefde geeft vertrouwen, en heeft dat ook nodig. Liefde heeft rust nodig om vrijelijk te kunnen bloeien. Liefde voedt de bron, je baarmoeder, jouw ziel.

Zeeschuim is dus mannenzaad, en daar bloeien godinnen uit op. Gewoon aan het strand! Want waarom zou dat prachtige wonder zich beperken tot de kustlijn van Cyprus…?

Sommige mensen vinden dit idee minstens zo vies als de gedachte dat zeeschuim is ontstaan door de pis uit een mammoettanker, maar ik vind het iets moois hebben. Komt niet alle leven oorspronkelijk uit zee gekropen? Worden we niet allemaal geboren uit een baarmoeder vol vruchtwater? Bestaan wij mensen niet voor veel meer dan de helft uit water?

I give you clarity when in doubt. Help you find the vision, the words and the steps you have to take. Shed Moonlight on the pearls that you are meant to bring into this world. You will feel truly heard and seen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *