Hoe ga jij om met grote, plotselinge veranderingen? Reageer je angstig of boos, of grijp je met beide handen de kans om dromen eindelijk om te zetten in realiteit? Een suggestie voor hoe je daarmee begint.

Veel mensen willen terug naar hoe het was, het oude normaal. En steken enorm veel energie daarin. Alleen, dat werkt niet. Zodra de verandering plaatsvindt, ben jij veranderd. Elke seconde ben je ouder dan de vorige, en alles wat je meemaakt, raakt je. Legt hersenverbindingen aan of verbreekt ze juist. Versterkt spieren, verhoogt of verlaagt je bloeddruk. Je associaties zijn onherroepelijk anders – hoe dan ook is je bewustzijn verruimd. Terug kun je dus niet meer, het verleden is definitief voorbij. En wie jij was bestaat ook niet meer.

Maar hoe ga je dan verder? Wat dan wel? Isabel Allende weet waarover ze het heeft.

“Scheppers, kunstenaars,wetenschappers, alle jongeren, veel vrouwen, overwegen een nieuwe normaliteit. Ze willen niet terug naar wat normaal was. Ze vragen zich af welke wereld wij willen. Dit is de belangrijkste vraag. Die droom van een andere wereld: daar moeten wij heen.” – Isabel Allende

Er wordt wel gezegd dat de dood van je kind het ergste is wat je als ouder kan overkomen. Buiten kijf staat dat dat erg, vreselijk! is. Onrechtvaardig, niet zoals het hoort, het breekt je hart in duizend stukken. Het overkwam Isabel Allende. Haar dochter stierf in 1995 in haar armen. Toch hield haar leven niet op, het kreeg juist een extra dimensie, haal ik uit wat zij erover heeft gezegd en geschreven.

Na grote, onverhoedse veranderingen duurt het even voor mensen zichzelf weer bij elkaar hebben geraapt. Een depressie of burnout, de dood van een geliefde, kanker of een andere ernstige diagnose, het verlies van een baan, de uitbraak van een pandemie.

Een grote, wereldwijde cesuur als covid19 met de ongetwijfeld erop volgende economische megacrisis vraagt om grote flexibiliteit. Die we niet allemaal hebben. Zeker niet onder grote druk. Mensen reageren nu veel primairder. Sommigen zijn boos, anderen vooral angstig. We voelen allemaal dat ons bestaan niet vanzelfsprekend is, vrijwel alle zekerheden zijn onder ons vandaan geslagen. Daarop zijn een paar reacties mogelijk. We grijpen terug op oergedrag. Lees de Decamerone van Boccaccio er maar op na, in het 14e eeuwse Italie ging het er niet wezenlijk anders aan toe dan in onze 21e eeuwse wereldgemeenschap.

Een groep steekt de kop in het zand of stort zich in wilde feesten. Weer anderen leiden zichzelf af met complottheorieen en vingerwijzingen; zij schoppen naar de overheid, naar anderen die zich niet correct aan de regels houden, naar leiders met de werkelijke touwtjes in handen, enz enz. Sommigen verkrampen volledig in angst en voorzorgsmaatregelen.

Alles om maar niet de angst onder ogen te komen.
En dat is jammer.

Er is ook een groep mensen die het wonderbaarlijk goed doet in lockdown! Wist je dat Shakespeare bijvoorbeeld een groot deel van zijn toneelstukken heeft geschreven in quarantaine tijdens pestuitbraken in Londen? Hij zat niet bij de pakken neer, maar zorgde dat hij klaar was voor het moment dat zijn theater weer open kon voor publiek! En daar plukken wij nog altijd de vruchten van.

Ontspan je weleens middenin de chaos en laat je alles gewoon zijn, zonder direct te reageren? Blijf je bewust rustig en diep ademen? Dan blijkt er nog heel veel mogelijk. Nieuwe inzichten dienen zich aan, nieuwe kansen ook. Alles wat wegvalt schept ruimte voor wat je ‘eigenlijk’ al jaren wilde, maar waar het altijd te druk voor was.

Durf te dromen, juist ook in pijnlijke situaties! En handel daarnaar. Je zult ervaren dat je alle narigheid makkelijker ondergaat als je stopt met je ertegen te verzetten. Het blijft verdrietig, oneerlijk etc, maar je verzuipt nu niet meer in dergelijke emoties. Ze slaan je niet meer lam. Je schiet niet in de slachtofferrol maar blijft de touwtjes van jouw leven in eigen hand houden. Durf te dromen, geef ruimte aan wat je wél wilt, en merk dat dat daardoor steeds krachtiger wordt, steeds meer realiteit.

Probeer het eens, nu direct. Waar je ook bent, wat je ook doet. Neem even de tijd om een paar keer iets dieper en rustiger te ademen dan je gewend bent. Ontspan je schouders en onderrug. Voel waar spanning is opgehoopt. Blijf ademen. En voel hoe er ruimte ontstaat voor een kleine shift, een relativering, een nieuwe aanpak van iets wat je al langer dwarszit.

Stapje voor stapje.

Tot het ‘ineens’ DE realiteit is.

I give you clarity when in doubt. Help you find the vision, the words and the steps you have to take. Shed Moonlight on the pearls that you are meant to bring into this world. You will feel truly heard and seen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *